Przypadek pacjenta - zerwanie ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa, zwane inaczej piętowym, to struktura łącząca mięśnie łydki – mięsień brzuchaty, płaszczkowaty z guzem piętowym. Najsilniejsze i największe ścięgno w ludzkim organizmie. Potrafi wytrzymać poprzeczne siły ścinające rzędu 400 kg. Jednak jest ono najczęściej uszkadzaną strukturą.

Urazy ścięgna Achillesa

Ścięgno piętowe narażone jest na liczne przeciążenia, dlatego też bardzo często dochodzi do naderwania bądź zerwania jego struktury. Jakie są więc tego przyczyny? Do przewlekłych uszkodzeń zalicza się zapalenie ścięgna, zwyrodnienie oraz zapalenie pseudopochewki, spowijającej ścięgno. Ma ono charakter przeciążeniowy i dotyka zazwyczaj mężczyzn  w średnim wieku prowadzących aktywny tryb życia. Do częstych uszkodzeń należy także zapalenie kaletki ścięgna Achillesa – poduszki amortyzującej.

Przyczynę urazów ścięgna Achillesa stanowią obciążenia udarowe, nasilające się głównie przez aktywność fizyczną. Bezpośredni wpływ prowadzący do urazów ścięgna to wadliwe ustawienie stopy, źle dobrane obuwie a także nadmierne napięcie mięśni w obrębie tylnej części łydek czy błędy treningowe, brak rozgrzewki przed podjęcie aktywności sportowej.

Jednym z najbardziej skomplikowanych urazów ścięgna Achillesa jest jego przerwanie. Następuje na skutek przeciążenia ścięgna, bądź w bezpośrednim kontakcie – kopnięcie lub uderzenie. Osłabione ścięgno może zerwać się także podczas silnego, nagłego napięcia mięśni łydki, np. podczas biegu.

Przypadek pacjenta

Pacjent w wieku 33 lat z powodu silnego bólu, problemu ze staniem na nodze, brakiem możliwości obciążenie kończyny oraz poruszania się zgłasza się do najbliższej jednostki Szpitalnego Oddziału Ratunkowego. Zostaje skierowany na badanie USG oraz rezonans magnetyczny. Diagnoza została potwierdzona – ścięgno uległo przerwaniu. Pacjent zostaje skierowany do poradni ortopedycznej w celu dalszego leczenia – przeprowadzenia operacji metodą otwartą następnego dnia od przyjęcia pacjenta.

Rekonstrukcja zerwanego ścięgna Achillesa metodą otwartą jest skuteczna i przynosi korzystne wyniki. W znieczuleniu miejscowym (blokada) wykonuje się nacięcie po przyśrodkowej stronie ścięgna, a następnie po odsłonięciu tkanki łącznej uwidacznia miejsce zerwania. Do zabiegów otwartych zalicza się technikę zespolenia „koniec do końca”, która polega na zszyciu obu kikutów ścięgna za pomocą szwów typu Kesslera lub Bunnela i obszyciu kikutów wokoło szwami prostym.

Po wykonaniu operacji, pacjentowi założono gips, w którym wycięto okienko pozwalające na dotarcie do miejsca szytego w celu zmiany opatrunków. Hospitalizacja trwała 3 dni. Pacjent został wypisany ze szpitala. Zalecono dalsze leczenie farmakologiczne – przeciwbólowe. Po upływie 2 tygodni, pacjent udał się na wizytę kontrolną. Wówczas zdjęte zostały szwy oraz  założono ortezę.

Po upływie miesiąca, pacjent ponownie udał się na wizytę kontrolną. Wówczas lekarz prowadzący wykonał badanie USG, które jednoznacznie potwierdziło zagojenie urazu. Dalszymi zaleceniami było stopniowe wyciąganie z buta specjalistycznego wkładek i całkowite zdjęcie obuwia ortopedycznego oraz zastosowanie opaski specjalistycznej. Pacjent został skierowany na rehabilitację.

Rehabilitacja po zerwaniu ścięgna Achillesa

 

Rehabilitacja po zdjęciu gipsu jest bardzo ważna, ponieważ pozwala na szybki powrót do aktywności fizycznej. Obejmuje ćwiczenia czynno-bierne stopy oraz fizykoterapię, tj. pole magnetyczne, laseroterapia.

Magnetronik – biostymulacja polem magnetycznym powoduje poprawę ukrwienia. Podczas terapii dochodzi do pobudzenia procesów regeneracyjnych na poziomie komórkowym. Działanie terapeutyczne: przeciwbólowe, przyspiesza procesy regeneracyjne, poprawia odżywianie tkanek, poprawia krążenie obwodowe.

Laseroterapia – biostymulacja laserowa, wykorzystująca bezpośrednie działanie promieniowania laserowego na procesy tkankowe, nie powodując ich uszkodzenie. Działanie terapeutyczne: przeciwbólowe, przeciwzapalne, regeneracja nerwów i gojenie się ran, poprawa ukrwienia i odżywiania tkanek.

Terapia manualna – mobilizacja blizny pooperacyjnej. Masaż tkanek miękkich związanych z blizną. Działanie terapeutyczne: wygładzanie blizny, zapobieganie sklejaniu się i przerastaniu tkanek.

Ćwiczenia indywidualne – rozciąganie i wzmacnianie ścięgna za pomocą indywidualnie dobranych do potrzeb pacjenta ćwiczeń ogólnousprawniających.

Rehabilitacja odbywa się 3-4 razy w tygodniu i jest niezbędna do całkowitego powrotu do zdrowia!